Bölüm 1

Oldum olası doğaya meraklı ve heyecanlı biriydi yener. Bir yerde macera ihtimali varsa kaçırmak istemezdi. Pek gözünü budaktan sakındığı da söylenemezdi. Bu yüzden başına gelmedik bela kalmamıştı. Bedeninde taşıdığı birkaç yara izini kartviziti gibi herkese göstermeye de bayılırdı. “Dünyadaki her yeri, hayattaki her şeyi keşfetmek istiyorum” diyordu çevresindekilere. Dünyayı bisikletle gezme planlarını anlatıyordu arkadaş ortamlarında. Bazıları onun adrenalin bağımlısı hayalci biri olduğunu söyleyip pek itibar etmese de, pek çok arkadaşı onun bu hallerinden hoşlanıyordu. Hatta bazıları fazlaca hoşlanıyordu.

Kız arkadaşı ilksen de en çok onun bu delişmen hayalperest yanını sevdiğini söylerdi. Uzun zamandır birlikte yaşıyorlardı, iyi anlaşıyorlardı. Bununla beraber, evlilik mevzusu ne zaman gündeme gelse yener tarafından, “ya evleniriz tabii ama acelesi yok.. Evlilik kaçmıyor ya, bak bu mevsimde şurası harikadır.. Oraya mutlaka gitmeliyiz..” gibi bir sohbetele bağlanıp kaynardı. Yener’in kendisini oyalamak gibi bir niyeti olup olmadığını çok yokladı İlksen, yok, samimiydi.. Gezmeden tozmadan ve bunlar için ıvır zıvır ekipmanlara harcanandan geriye ne vakitleri ne beş paraları kalıyordu evliliğe.. Yoksa, yener deli gibi seviyordu İlksen’i, bir başkasına baktığını ettiğini de görmemişti..

İlksen evde olmadığında Yener ne yapacağını bilmez, evin içinde amaçsızca dolaşır durur, gelmesini kulağı kirişte beklerdi.. Havada, karada ve denizde yapıp ettikleriyle, her ortamda hayatta kalma bilgi ve becerisine sahip olmakla övünen bu tepeden tırnağa doğa adamını bir de evde görün siz! İlksen eve gelip de önüne bir kap yemek koymasa onu bile beşirleyemeyecek özel bir salaklığa bürünüyordu. “İstesem yaparım da.. Sensiz tadı olmuyor, canım istemiyor” diye gerekçelendiriyordu durumu. İlksen de ara sıra, “sevgilim mi var, haylaz bir ergen çocuğum mu, anlamıyorum bazen” diye yakınmıyor değildi.. Yine de bu durumları uzun sürmüyor, aralarındaki “şeytan tüyü” ortamdaki bulutları çabucak dağıtıyordu.

Sabahın erken saatlerinde ilksen gözlerini oğuşturarak uyandığında, yeneri çanta hazırlarken buldu. “Hayırdır, sen bu saatte kalkmazdın, bir yere mi gidiyorsun?” diye sordu. “Bir yere gidiyoruz”  diye vurgulayarak düzeltti yener. İlksen’in soran bakışlarını cevaplamak üzere devam etti: “Dün gece sen uyuduktan sonra gördüm televizyonda, burnumuzun dibinde cennet gibi yerler var da bizim haberimiz yok!.. Keşif günü bugün, hadi kalk!” İlksen homurdanarak, “sen önce bu ay kirayı nasıl vereceğimizi keşfetmeye bak, ayın sonu geliyor, maaşı erken mi aldın?.. Sahi, maaş deyince, hadi ben izindeyim, sen işe gitmiyor musun bugün?” Yener bu soruyu duymazdan gelerek, “hadi gecikmeyelim, otobüsün saatini kaçıracağız” diye kaçamak cevap vermeye kalktıysa da, İlksen bunu yutmayacak kadar uyanmıştı artık. “Bana bak da cevap ver: İşten atıldın mı yoksa?” Yener acemi bir kabarmayla, “ne atılması kızım, ben ayrıldım, uğraşamam öyle dangalaklarla” diyerek tekrar çantasına gömüldü. İlksen derin bir iç çekti..

Otobüse bindiklerinde hala iş mevzusunu tartışıyorlardı. Yener sürekli işten ayrılmakla ne kadar doğru karar verdiğini, zaten çok ucuza çalıştığını, aslında bir çok projeleri olduğunu ve daha iyi şeylere layık olduğunu anlatıp duruyordu. İlksen’in bunlara kayıtsız bir biçimde otobüsün penceresinden dışarıyı seyretmesine aldırmadan, bu gezinin kendilerine hiç masraf çıkarmayacağını, keşfedecekleri yeni şeylerin kendilerine ne kadar iyi geleceğini pandomimler yaparak anlatmayı sürdürüyordu. Sonunda ilksen yumuşadı ve, “bak, bunları bin defa konuştuk,  anlattıklarının hepsinin saçma olduğunu sen de biliyorsun ve ben buna rağmen otobüste senin arkana düşmüş olduğuma hala inanamıyorum.. Ama ne yapayım ki çok tatlısın!..”  Bu son tepki, Yener için meselenin kapandığı anlamına geliyordu ve “mutabakatı” bu noktada mühürlercesine İlksen’in yanağına kocaman bir öpücük yapıştırdı ki, otobüs ahalisi şöyle bir kıpraşıp, sağına soluna bakındı..

...